من و شوالیه

2010-12-22T17:32:00.009+03:30

سر صبحی یه سری تصاویر به طرز عجیب و نامربوطی از ذهنم بیرون نمیرفت :

روزی که خبر فوت شدن خاله ام رو تو آلمان بهمون دادند فقط من و سپیده تو خونه بودیم ، مامان و بابا رفته بودن شمال. تلفن زنگ زد، دوباره پریچهر بود. با اینکه دفعه قبل بهش گفته بودم فردا امتحان ریاضی مهندسی دارم بازم اصرار میکرد که با سپیده بریم خونه مادرجون و میگفت همه اونجا جمعند. نمیفهمیدم چرا وقتی خود مادرجون اینا خونه نیستن همه جمع شدن اونجا و اصلا چه اصراریه که ما هم بریم... دیگه خوب یادم نمیاد چی شد و چی بهم گفت فقط صدای گریه دارش یادمه که تکرار میکرد خاله زویا خاله زویا...

چهار یا پنج سالم بود. نمیدونم شاید هم کمتر. یه عروسک چاق گنده خوش اخلاق داشتم. صورتش سفید بود و موها و لباسش نارنجی. موهاش برعکس بقیه عروسکهام کوتاه بود، لپهاش دون دون بود و به پشتش یه پره آویزون بود (یه چیزی مثل فرفره) اون هم نارنجی بود. عاشقش بودم. اسمشو نارنجی گذاشته بودم. نمیدونستم یه عروسک چرا پشتش باید فرفره داشته باشه ولی دوست داشتم فکر کنم میتونه با اون فرفره تا هر جا که میخواد بره، هر کی رو که میخواد ببینه ... مامان میگفت عروسکه رو خاله ام برام از آلمان فرستاده... خاله ای که هیچ وقت ندیده بودم...

خاله ام رو تا آخرش هم ندیدم . خاله ای که دست خطش روی جعبه ماشین حسابی که برام فرستاده بود، شخصی ترین چیزیه که ازش دارم. همون ماشین حسابه همونه که امتحان ریاضی مهندسی رو باهاش پاس کردم.

2010-12-20T15:06:00.001+03:30

مورفی؟ مورفی؟

بیا بیرون...

( یعنی دو نقطه بی نهایت پرانتز)

2010-12-20T12:20:00.006+03:30

هیچ نمی دانم چه حالی دارم. سوراخ های دماغم را گشاد کرده ام و دارم سپری می کنم این روزها را. هی می خواهم به روی خودم نیاورم که دارم سپری می کنم اما این کار من فقط سپری کردن است.
می دانم این وضعیت اشتباهی ست که نباید تویش بمانم اما مانده ام. این "که چی" لعنتی نشسته ست توی دامنم. به هم نگاه می کنیم. می گویم که چی؟ می گوید که چی؟ غمی ندارم. بغضی ندارم. هستم. فقط هستم.
افتاده ام به آن حال های انفعالی که از خودم سراغ دارم. که شانه بالا می اندازم برای جهان به انضمام مایحتوی ش. فقط یک رضایتی که دارم این است که نباید برای کسی توضیح بدهم که چرا این حالم.

اینها بخشی از نوشته های منصفانه است که اون هم از جای دیگه ای لینک کرده ولی دقیقا معنی این روزهای منه.

2010-12-19T13:07:00.001+03:30

یادم به حرف نون می افتد. با اطمینان به من گفت زندگی جای دویدن نیست، جای قدم زدن است. من به خودم می گویم مجبور نیستی تصمیم بگیری اما یکی توی من نشسته است و مدام می پرسد الان داری چه کار می کنی؟ الان این کاری که کردی برای چی بود؟ خودت را توضیح بده. پیشرفت کارهایت را به من شرح بده. هی من را بازخواست می کند. هی نگرانم می کند. بعد من هی فکر می کنم توضیح ندارم. فکر می کنم خسته ام. فکر می کنم دلم آغوش می خواهد اصلن. هی دلم می خواهد به خودم امان بدهم....

منصفانه

2010-12-18T13:13:00.005+03:30

خوب به من چه؟! قشنگ نوشته... اصلا چی میگی که زیادی کش میدم یه موضوعی رو!

2010-12-18T12:25:00.002+03:30

هه هه :) من کماکان دارم آرشیو همون خانومه رو میخونم که رسیدم به اینجاش. واقعا که اسمِ خوبیه "توطئه خزنده". ما هم پارسال این نوع توطئه رو از سر گذروندیم. گذراندنی....

یادته سپید؟

2010-12-18T11:46:00.004+03:30

الان یه اس ام اس برام اومده:
ترک اعتیاد راه سبز، شهرک غرب
سمزدایی مخدر- محرک-الکل
تماس 9 الی 12

آخه من چه گناهی کردم؟! بابا جان، ایهاالناس، دوستان و آشنایان گرامی، خوب هر از چند گاهی یه پیام کوتاهی برای منِ بیچاره بفرستید که وقتی صدای اس ام اس میاد اینجوری هول نشم، دستم بره تو چشمم... طفلکیم آخه ):

2010-12-18T11:12:00.004+03:30

میدونید چیه؟ من عاشق نوشته های این خانومه شدم.
خوب مگه چیه؟! من تازه شناختمش . و آیدا راست گفته بود که راجع به انتخاب از بین وبلاگا واسه بردنشون به غار و تنهایی و اینا.

*** کم مونده بالای اینجا بنویسن لطفا مرا بشویید، سالهای دور از پست یا همچین چیزایی ... ولی خوب چی کار کنم، خوندن نوشته های قشنگ خیلی آسونتره از نوشتنشون ;)
دوستم یادته همت عالی متعالی رو ؟! D:

2010-06-13T14:34:00.000+04:30

یکسال گذشت...
کیه که یادش نباشه؟!

2009-07-26T18:09:00.003+04:30

سَرخوردگی که میگن همینیه که من هم دچارش شدم؟ که خوندنم نمیاد (حالا نوشتن که از اولش هم اومد نیومد داشت برام، ولی الان در کمال ناباوری میبینم که دچار نخوندن شدم) حوصله هیچ کاری رو ندارم. دائم فکرم مشغوله. هنوز نمیتونم باور کنم اتفاقاتی رو که افتاده و جسته گریخته هنوزم داره می افته. اخباری که میرسه... هنوز نتونستم عمق فاجعه رو باور کنم.

سختمه. خیلی سخت

2009-06-29T13:33:00.004+04:30

مچِ دست‌ش همون دستی که مچ‌بند داره درد می‌کنه ... زخم خیلی عمیق‌ه ... مثلی زخم مامان‌ش که عمیقه، که سرباز بوده و جنگیده، و قلب‌ش زخم داره هنوز از روزهایی که بی‌شباهت نبودن به امروز...

گریه داره ... سرودِ پیروزی‌یه دیروزش رو غارت‌گرا دارن توی جبهه‌ای که مالِ اون بوده پخش می‌کنن: که هم‌آواز تو منم ... درد داره ... بغض داره ...
خسته‌ام و منتظر...

مریم

2009-06-29T13:29:00.002+04:30

خودم را گم کرده‌ام.. جایی میان این روزها گم شدم و این را می‌فهمم که هیچ‌چیز در زندگی‌ام سرجایش نیست.. حرفهایی می‌زنم.. کارهایی می‌کنم.. و فکرها.. فکر‌هایی که انگار آنها سوار برمنند و من نقشی در ایجادشان ندارم.. هنوز گیجم.. هنوز شبها نمی‌توانم بخوابم.. دیشب، چهارصبح بود که با کمک قرص توانستم چند ساعتی بخوابم.. هرشب کابوس می‌بینم.. همه عزیزانم.. همه دوستانی که شنبه به‌خاطرشان بسیار گریه‌کردم تا صدایشان را شنیدم، توی خوابهایم زیر شکنجه‌اند.. و من توی خواب التماس می‌کنم و انگار تمام بدنم زیر بارهای سنگین له می‌شود.. سعی می‌کنم از این بارها خلاص شوم.. دو روز است که با تمام قدرتم تلوزیون را خاموش نگه‌می‌دارم و همه خبرها را خوانده شده، رد می‌کنم.. می‌خواهم از این راه صعب عبور کنم.. آنچه مرا از هم پاشیده، یک‌جور یاس عمیق است..
نمی‌دانم چکار باید بکنم؟ راستش این‌که هیچ‌ امیدی به روزهای روشن از این پس ندارم.. هر اتفاقی که بیافتد، هر پرده ای که بالا برود و هر نمایشی که اجرا شود، توی فکر این روزهای من سرانجام زیبایی ندارد..
من برای خودم باید کاری بکنم.. بروم؟ آدم رفتن نبوده‌ام.. و نیستم؟ نمی‌دانم..
درس بخوانم؟ همه‌چیز آن‌قدر مبهم است که انگار توی مه دارم تصمیم‌ می‌گیرم.. کار دیگری به‌ذهنم نمی‌رسد.. معلم موسیقی می‌گوید خودت را میان موسیقی و ورزش و کتاب و دنیای خودت غرق کن.. آنچه بیرون می‌گذرد، در دست تو نیست.. و تو هیچ نقشی در به‌وجودآمدن و نیامدنش نمی‌توانی داشته باشی.. مدیرعامل مهربان هم همین را می‌گوید.. دایی هم همین را.. اینها کسانی هستند که حداقل بیست سال از من بزرگ ترند.. و بدی کار اینجاست که خودم هم همین فکر را می‌کنم..
امروز حتی در نقطه صفر آرزوهایم نیستم..
فروغ

2009-06-17T13:51:00.004+04:30

من که خوب نیستم ولی مرسی که مینویسین اینروزا:
بابا متفاوت!
تهران بیست و پنج خرداد هشتاد و هشت
تهران بیست و شش خرداد هشتاد و هشت

2009-06-10T15:17:00.001+04:30

میرحسین ...

رای خاموشیهای عزیز لطفاً رای بدین!

2009-05-27T13:25:00.001+04:30

جای انگشت من بر گلوی ابتذال

2009-04-28T16:31:00.002+04:30

هی می‌خواهم بیایم بگویم که این ماجرای اعتماد به نفس، یک ماجرایی‌ست که جدی‌اش باید گرفت. هی می‌خواهم بیایم تکرار کنم که این لعنتی مفهوم کامل جذابیت است اصلن.

اولین بار توی دفتر طبقه‌ی بیست و ششم دنبالش راه افتاده بودم و غرق استیل راه رفتنش بودم، قشنگ می‌گرفت آدم را. داشت مرا می‌برد که جای شکر را نشانم بدهد آن گوشه. مدت‌ها بعد که کنارم طاق‌باز خوابیده بود و ملافه را تا بالای سینه‌هایش کشیده بود و دست‌ها را زیر سر قلاب کرده بود و آرام گرفته بود، همین‌طور که با انگشتم مسیر حاشیه‌ی گردنش را به سمت پایین گز می‌کردم، برایش تعریف کردم آن لحظه‌ای را که آن روز پشت سرش راه افتاده بودم توی دفترشان. گفتم که آن سناریوی کوتاه را نتوانسته‌ام از سر به در کنم. برایش تعریف کردم که همین‌طوری که دست‌هایم توی جیب‌های جلویی شلوار جینم تکیه کرده بودند و انگشتان شستم بیرون هوا می خوردند، هی فکر می‌کردم که این استیل لعنتی راه رفتنش، این خرامان محکم‌ش چقدر جذاب است. پرسید استیل که می‌گویی یعنی چه؟ فرقش با آن زیبایی، خوش تیپی، چه می‌دانم، جذابیت چیست توی ذهن تو؟ گفتم استیل که ربطی به این‌ها ندارد، بعد بلند شدم و مثل اوران‌گوتان‌ها برایش راه رفتم، مرد از خنده، گفتم خوب این شاید بشود راه رفتن بی استیل، هرچقدر هم که خوب باشی. از یک سوراخ دیگر که نگاهش کنی، آهسته‌تر که با موضوع برخورد کنی، کلید قضیه توی اعتماد به نفس پیدا می‌شود، نمود اعتماد به نفس در رفتار. همینطور نمود آرامش، همه‌اش می شود چیزی در مایه‌های استیل، استیلی که مال آن بو و کشش لحظه‌ی اول ساخته شده اصلن، استیلی که بعدها باید رفت دنبال اصالتش، آرامشش، فرهیختگی‌اش و هر چه در یک رابطه باید دنبالش بود، استیلی که اصلن می‌شود رابطه نشود، لبخندی لک‌لکی بماند

2009-04-11T16:18:00.002+04:30

و اینگونه در 28 سالگی بود که من صاحب یک مهمونی تولد هیجان انگیزکوچولوی خوشگل شدم و یه خونه که پرشده بود از شمعُ گلُ اسمم و البته یه کیک شکلاتی گنده :x

و هیجان انگیزترش، کادوی تولد مسافرت-گونه ای بود که گرفتم برای اولین بار. غرق کردنم تو سفیدی عمیق اون همه برف، کاری بود که فقط از تو بر می اومد :)

مرسی گیبیلیگیبیلی من . آیلاگاویو ;)

2009-04-07T15:53:00.002+04:30

تولدت مبارک باشه بچه. 28 هم رسید...

2009-03-15T16:28:00.001+03:30

هی هی زودتر شب شه، زنگ بزنی.... من که از هیجان مُردم دختر
و البته هیجانم از ندونستن نتیجه نیست که، از انتظار برای شنیدن جزئیاته

2009-03-09T16:57:00.004+03:30

داشتم آرشیو وبلاگ نازلی رو میخوندم :

مامان- باباتو فرستادم بره ماهی بخره. ببین نجف توصیه‌ای نداره؟
پ.ن: توضیح لازم داره؟

بعد از خوندنش یه چیزی بودم در حد انفجار اتمی، فقط خدا رو شکر آخرای ساعت کاری بود و همه از بند جیم استفاده کرده بودن وگرنه من اخراج میشدم! :)) :))

2009-03-09T16:44:00.001+03:30

این ورژن کچل خواهرکی رو هم عاشقش شدم رسمن. یعنی اصلا بی نظیره :*

2009-03-09T16:13:00.003+03:30

در راستای تحقق اهداف گذشته چندین و وچند ساله و با سوءاستفاده (حسن استفاده البته) از سفربودگی شوالیه محترم، به اطلاع کلیه اقوام و آشنایان میرساند که : اینجانب از دیروز تبدیل به یک کچل کله هویجی شدم :*

آخ جون.... مبارکم باشه :)

نمی دونم چرا وقتی خانوم فرشته جون، آرایشگر مربوطه (راستی چرا اسم همه خانومای آرایشگاهی فرشته َست؟!) تیخ رو گذاشت و قشنگ موهام رو از بیخ گردنم برید، کل آرایشگاه همه با هم یه "وااااااااای" بلند کشیدن!

-------------------

آآآی ولی کیف داره وقتی میرم حموم :ي

2009-03-07T16:32:00.003+03:30

مرمر خانوم همون موقع که اس ام اس زدی که یه خبر دارم که اگه بشنوی کُپ میکنی، حدس زدم ...
قدم نورسیده! آشنای قدیمی مبارک باشه دوستم :)

2009-01-24T12:52:00.003+03:30

دقت کردید در دنیای تعاریف زندگی می‌کنیم و هرچیز تعریف نشده چقدر ما را می‌ترساند. اشیا تعریف نشده ترسناکند. برایشان اسم می‌گذاریم. طول و عرض و ارتفاع و حجم و رنگشان را اندازه می‌گیریم. باید تعریفش کرد تا بتوان تصاحبش کرد. از انسان تعریف نشده بیشتر می‌ترسیم. انسانی که روی قواعد و اصول زندگی حرکت نکند و مسیرش را نتوانیم تشخیص بدهیم. مرد می‌شود دیوانه و زن می‌شود ج... . می‌ترسیم بگوییم نمیشناسیم. نمی‌دانیم. باید کلمه پیدا کنیم. خوب است، زیباست، دروغگو است، معتاد است، ساکت است، پر حرف است. برای صفت‌ها خوب و بعد تعیین می‌کنیم که بتوانیم طبقه بندی کنیم. انسان‌ها را طبقه بندی کنیم تا سر راهت روی بالش بگذاریم.

کاملش رو در وبلاگ لوا بخونید که چقدر به جا نوشته.

2009-01-12T15:45:00.005+03:30

تولدت مبارک کوهستان جونم :*

2009-01-11T15:59:00.003+03:30

خداوندا به کاشف (مخترع؟) شکلات ریتراسپرت با کرم بادوم سوخته* عمر طولانی عنایت بفرما....

آمیییییین

*همونا که کاورشون قرمزه ها؛ دو نقطه ایکس

2009-01-08T15:52:00.003+03:30

من الان یهو صاحب سه تا شلوار جین و دو تا کفش آل استار و دو تا ازاین دمپایی لا-انگشتی خوشگلا شدم

و طبعن خوب حالم خیلی خوبه الان :)

2009-01-04T17:02:00.003+03:30

هوس اون موقع هامون رو کردم، اون روزهای دانشگاه، روزهای کارآموزی و پروژه. روزهایی که فکر نکنم دیگه تکرار بشه؛ با همون کیفیت، با همون غلظت و با همون وضوح. حتی با همون رنگ!
یادته؟
دلم اون روزها رو میخواد. خیلی... همیشه با هم بودنامون؛ بی هیچ خیالی، بی هیچ حسابی، بی هیچ توقعی. اون روزها که پر از رویا بودیم. پر از اتفاق و نقشه و برنامه. نقشه هایی که با همه پیچیدگی-شون انگار تو همین دو قدمی-مون بودن. فقط مونده بود اراده کنیم تا بلافاصله عملی شن. اون روزها همه چی آسون بود؛حتی رویاپردازی.
مترو صادقیه یادته؟ مالک اشتر یادته؟ آزمایشگاه یکشنبه ها رو که حتما یادته!.... آره، آره. من هم اون خانومه رو یادمه. اون خانومه که یه دفعه تو اتاقک نگهبانی ظاهر شد و زبون جفتمون رو بند آورد. میدونی دیگه هیچ کس نتونست اونجوری روده هام رو به هم گره بزنه؟ که از شدت خنده بترسم.... من که همه رو یادمه. تو چی؟
....
چرا یهو دنیا اینقدر سختگیر شد؟ چرا فکر کرد باید حساب خوشی های ما رو داشته باشه؟ چرا دیگه از اون شادی های بی بهانه خبری نیس؟ از اون غش غش خنده های بند نیومدنی. از همه اون سبز و نارنجی.
....
میدونم که الان میگی زندگی هامون وارد مرحله جدیدی شده واسه همینم دیگه نباید توقع داشته باشیم همه چی مثل قبل باشه. میدونم و توقع ندارم...

میدونم که میگی همین تکرار نشدنی بودن لحظه هاست که اونا رو قشنگ میکنه. میدونم و شکایتی ندارم.

من فقط دوست دارم بعضی وقتا به گذشته ها تونل بزنم؛ حتی اگه تا یه مدتی غرقم بکنه.

2008-12-31T10:54:00.004+03:30

یه بار فروغ تو وبلاگش از قول یکی از دوستانش نوشته بود سرفه هم میتونه یه جور تنوع تو زندگی به حساب بیاد. اینه که حالا از اساس زندگی من دستخوش تنوع که چه عرض کنم، دچار تحول شده.
خدایا این سرماخوردگیه خوب شه دیگه قول میدم تقاضای تنوع در زندگی نکنم :D

*** ولی از شوخی گذشته، الان در اوج خفگی از سرفه هم وقتی یاد این جمله می افتم، احساس خوبی بهم میده و کلی حالمو خوب میکنه و جدی جدی انگار همه چی به این بستگی داره که چجوری به قضیه نگاه کنی....

2008-12-22T11:23:00.002+03:30

ای خدا این هم به سلامت از سرمون بگذره... الان اصلا نه آمادگیش هست و نه شرایطش. مهمتر از همه اون حسِ که باید باشه، نیست.

فقط بگذره...

2008-12-03T16:06:00.004+03:30

تعطیلانه تابانم آرزوست ...

2008-11-25T11:41:00.003+03:30

دیدین بعضی وبلاگ ها رو هروقت آدم بهشون سر میزنه لبخندش تبدیل به پاپیون میشه بالای سرش گره میخوره. نه به خاطر اینکه موضوع خاص یا مثلا خنده داری توش عنوان شده باشه. نه؛ بیشتر به این خاطرکه اتفاقای روزمره - که ممکنه برای هر کسی هم پیش بیاد- رو با یه لحن خاص، یه جور فانتزیی مطرح میکنه که خواننده هی خوشش میاد خودش رو جای نویسنده وبلاگ بذاره. اصلا بعضی ها با قدرتی که دارن میتونن پیش پا افتاده ترین مسائل رو یه جوری جادویی نشون بدن و هی دل همه رو به تاپ تاپ بندازن.
یه نمونه-ش خود من، از وقتی بعضی پست های آیدا رو راجع به آشپزی خونده-م اصلا نظرم نسبت به آشپزی تغییر کرده - مامان جات خالی D: دیگه از جلوی هر خونه ای رد میشم اول بو میکشم ببین خونه-هه زنده است یا نه (:
اگه الان شوالیه اینجا رو بخونه میگه همون قضیه تام سایره که صد بار برات تعریف کردم دیگه....

به هر حال میخواستم بگم خوبه آدم چندتا از این وبلاگ ها رو بشناسه. چون یادش میمونه همه چی بستگی به پوینت او ویوِ خودش داره... خیلی وقتا یه جور دیگه هم میشه به دور و برمون نگاه کنیم. به عادت هامون، به روزمرگی هامون و حتی رابطه هامون. اونوقت حس هایی رو کشف میکنیم که همیشه بوده-ن ولی گم شده بودن و حالا میشه دوباره پیداشون کرد.

2008-11-24T18:30:00.004+03:30

به یک فقره دوست قدیمی جهت گپ و گفت نوستالوژیک نیازمندیم...

2008-11-24T16:31:00.002+03:30

اعلام وضعیت

روحیه : صفر

انرژی : 20 درجه زیر صفر

اراده: موجود نمی باشد؛ لطفا سوال نفرمائید.

چرا بعضی داستان ها این قدر ترسناکن؟

2008-11-23T16:30:00.004+03:30

امروز چیزی شنیدم که اصلا انتظارش رو نداشتم.
دوباره بهم یادآوری شد که امروز هستی و فردا شاید نه. تازه این زیاد مهم نیست . مهم اینه که به طرز وحشتناکی این قضیه میتونه برای نزدیکان و اطرافیانت هم صادق باشه.
امروز از اون روزها بود که نگاه کردن تو چشمای آدمی که روبرو نشسته بود و حرف میزد، سخت بود. خیلی سخت...
یه لحظه خودم رو گذاشتم جاش ولی تجربه دردی که داشت حتی برای چند ثانیه هم کافی بود که حس کنم چشمام داره داغ میشه. میدونستم تا یه لحظه دیگه (قد بیرون دادن یه نفس) اگه خودم رو از نقش اون نکشم بیرون، چشمام تار میشن و بعد... این بود که هر طوری بود برگشتم تو جلد خودم.
ولی دیگه رنگ همه چی عوض شد. الان همه جا خاکستری شده حتی برگ نارنجی های بارون خورده-ی تو خیابون.

2008-11-17T13:05:00.008+03:30

هر کس آدمِ زندگی‌ش رو یک طوری از دست می‌ده. سفر، فاصله، غربت... آدمه دیگه نیست. هست. نصفه‌نیمه‌است. فاصله‌دار شده همه‌چی، تصویرا دیگه یکی نیستن، توی همون آسمونی نیست که تو هستی، نمی‌تونی براش تعریف کنی امروز توی آسمون چند‌تا ابر دیدی که شبیه قلب بودن و نو دوربین‌ت همراهت نبوده تا شریک‌ش کنی... از پشتِ پنجره‌اش نمی‌تونه همون ماه‌ی که تو می‌بینی توی همون دقیقه و ثانیه ببینه. صدا‌ها هی بغض‌دار می‌شن و گاهی آدمه کم‌کم رنگ می‌بازه... آبی‌پر رنگ بوده. می‌شه آبی آسمونی، می‌شه سفید و بعدش دیگه نیست ...

مامهر

نمیدونم چرا آیکن هایپرلینکم گم شده! مجبور شدم فقط با ذکر اسم، منبع رو مشخص کنم

2008-10-22T15:13:00.000+03:30

.کمترین کاریه که میتونیم بکنیم

.این رو بخونید

2008-10-22T12:44:00.004+03:30

.خسته شده م. از سعی کردن برای خسته نشدن خسته شدم
.از دیدن اینکه همه خسته شده اند هم خسته شدم
از فکرهای پرت و پلایِ بی ربطِ به هم پیوسته خسته شده بودم، گفتم شاید نوشتن درمانش باشه ولی حالا میبینم از پرت و پلا نوشتن هم

خسته شدم

کی میدونه پاگرد پله ها کجاست؟

2008-10-14T12:18:00.004+03:30

تو اتاق نشسته بودم، کسل و بی حوصله مثل بیشتر وقتهای این روزا تو شرکت. داشتم با خودم کلنجار میرفتم که دست از این خود کسل بینی بردارم و به کارهام برسم (و خوب رسیدن به این هدف کم کم تا دو سه ساعت آینده غیرممکن به نظر میرسید) که سمیه با چند تا دونه بادوم زمینی و دو تا شکلات از در اومد تو. گفت دیدم امروز از صبح که اومدی بی حوصله ای، گفتم شاید اینا رو بخوری یه کم شارژ شی

چقدر این حرف بهم چسبید. چقدر خوبه که دور و بری ها گاهی حواسشون به آدم باشه .

جالب اینجاست که من اصلا بادوم زمینی دوست ندارم ولی این ها خوشمزه ترین بادوم زمینی های دنیا بودن و روز من رو ساختن.

مرسی خانوم امانی عزیز به خاطر توجهت:*

2008-10-14T11:36:00.003+03:30

وقتهایی بود،دلت که می گرفت،کسی که انتظارش را هم نداشتی،سروکله اش بی هوا پیدا می شد:زنگی،دیداری،گپ و گفتی تا سبکتر کند لحظه هایت را......این روزها...آن که باید هم، گوشه چشمی نمی اندازد به سنگینی روزهایت،می بیند و نمی بیند، می بیند و می گذرد، می گذرد و نمی بیند...گله ای نیست.تنها، مانده ام که من یا دنیا؟ کداممان این قدر عوض شده ایم

2008-10-05T16:38:00.000+03:30

!!!جلسه داشتیم در کرمان، جلسه داشتنی

2008-10-03T13:05:00.004+03:30

راستی دیدین چهارشنبه بارون اومد! خداییش مستجاب الدعوه گی رو حال کردین D:

2008-09-30T16:20:00.002+03:30

دلم میخواد تو خونه خودمون (یعنی خونه مامان اینا !) باشم. پاییز باشه و آفتاب پاییزی پهن شده باشه رو زمین اتاقم. هوا یه کم بفهمی نفهمی سرد باشه (از این وقتا هست که نوک انگشتای آم سرد میشه)... اونوقت برم بخوابم رو زمین تو آفتاب، جوری که پشتم رو گرم کنه و گرماش کم کم به همه بدنم نفوذ کنه. کتاب رو بگیرم دستم و همین طور خوش خوشان بخونم تا یه جایی که پلک هام سنگین شه و کم کم خوابم ببره. اونوقت خواب تو رو ببینم که تو پارک باغ ملی کرمان نشستیم و چمن ها رو مشت مشت می ریزیم رو سر و روی هم و مواظبیم که خواسمون باشه وقتی کسی میاد خل بازی هامون رو قطع کنیم
دلم میخواد تو خونه خودمون (یعنی خونه مامان اینا !) باشم. پاییز باشه و آفتاب پاییزی پهن شده باشه رو زمین اتاقم. هوا یه کم بفهمی نفهمی سرد باشه (از این وقتا هست که نوک انگشتای آم سرد میشه)... اونوقت برم بخوابم رو زمین تو آفتاب، جوری که پشتم رو گرم کنه و گرماش کم کم به همه بدنم نفوذ کنه. مامان بیاد بخوابه کنارم و شروع کنیم به حرف زدن و حرف زدن و حرف زدن. من از دوستهام بگم و اون از دوستهاش و همه کسایی که میشناسیم. سپیده از بیرون بیاد و سه تا پیتزا خریده باشه و سه تایی با هم تصمیم بگیریم بریم چیتگر. چیتگری که عاشق پاییزشم
دلم میخواد تو خونه خودمون (این دفعه دیگه واقعا مال خودمون رو میگم!) باشم. پاییز باشه و آفتاب پاییزی پهن شده باشه رو زمین. هوا یه کم بفهمی نفهمی سرد باشه (از این وقتا هست که نوک انگشتای آم سرد میشه)... اونوقت برم بخوابم رو زمین تو آفتاب، جوری که پشتم رو گرم کنه و گرماش کم کم به همه بدنم نفوذ کنه.( شاید تو زندگب قبلیم گربه بودم من خوب!) عود روشن کنم و چایی نعناع و کیت کت بیارم بذارم کنارم. اون سلکشن موسیقی جادویی رو بذارم تو دی وی دی پلیر و پلِی.... عصری هم قرار باشه مرجان و مهبد و مونا بیان خونه ما. مثل اون موقع ها که همه با هم بودیم و هنوز هر کدوم یه گوشه ای پرتاب نشده بودیم
در مورد خودم و خودت ولی دلم خونه نمی خواد. نه.... دلم میخواد من و تو باشیم با دو تا دوچرخه و دو تا کوله.... و جاده. یه جاده که تا آخر پاییز ادامه داشته باشه

2008-09-30T15:15:00.000+03:30

رئیس جمهور ایران و نخست وزیر چین

2008-09-29T18:51:00.000+03:30

راستی این چهارشنبه تعطیله. میای مال خودمون کنیمش؟ میای صبح زود پاشیم بریم خیابون گردی؟ میای پروژه شناسایی پارکهای تهران رو دوباره راه بندازیم؟ میای چهارشنبه بریم آناناس... نه آناناس نه. یه جای جدید. یه جای جدیدِ کوچولو، ساکت و کم نور با یه آهنگ مهربون... عوضش ناهار بریم یه جای شلوغِ زندهء پر هیاهو. اینقدر بخوریم که دوباره مجبور شیم از بالای جردن تا یوسف آباد پیاده بیایم. هووووم... یادته؟

....خدا کنه چهارشنبه هوا یه کم بارونی بشه

2008-09-29T13:59:00.002+03:30

دیدین وقتی به فاصله کم از هم فرم پینگ بلاگ رولینگ رو میزنین، چی میگه؟

Fail! minimum time between pings not reached. Go have a Martini and try again in a bit!

خوب ، ببخشید...حالا من تو این هیر و ویر مارتینی از کجا بیارم!؟

2008-09-29T13:49:00.000+03:30

:) راستی پاییز اومد بالاخره

2008-09-29T13:44:00.003+03:30

کاش میتونستم برای هر کدوم از حس هام یک کلمه پیدا کنم. نه برای اینکه به یک نفر دیگه توضیحشون بدم. نه... برای اینکه خودم بتونم معنیشون رو بفهمم
خیلی وقتها پیش میاد که یه چیزی رو تو خودم احساس میکنم ولی هر چی فکر میکنم نمی فهمم چیه! نمیفهمم چرا هست و اصلا کی به وجود اومده. به خاطره تغییر فصلِ؟ به خاطره نوع آب و هواست ؟ به خاطر گذشت زمانِ؟ به خاطر بالاتر رفتن سنِ؟ نمیتونم به هیچ کدوم از اینا ربطش بدم. فقط میدونم یه حس آشنا و قدیمی و در عین حال جدیده. -به نظرتون خیلی دارم پرت و پلا میگم؟!- ولی واقعا همین طوره
چند وقت قبل آیدا یه سری پست مینوشت در مورد رفتن، رسیدن، جاده، مقصد... الان من دارم دچار همپوشانی با اون پست ها میشم - بهش میگن همذات پنداری؟ ولی من مطمئن نیستم این کلمه منظورم رو درست برسونه واسه همین میگم همپوشانی -

. خلاصه که کلن عجیب شدم

2008-09-22T06:00:00.000+03:30

.تولدت مبارک دوست داشتنی
!فقط همین

2008-09-21T11:31:00.002+03:30

عطف به خل بازی های گذشته، باید به اطلاعت برسونم که بیگ بیگ یا همون بیگیلیبیگیلی نمیتونه برادر گیبیلیگیبیلی باشه چون در این صورت عموی موگ موگ میشه که با توجه به اینکه تا حالا موگ موگ رو نمیشناخته پس درست در نمی آد

:D خوب!؟ آفرین پسر خوب. جرزنی نکن

2008-09-20T16:38:00.003+04:30

این ماه مسئولیت بانک رفتن آخر ماه با من بود. از وقت قسط ها هم گذشته بود و بیشتر از این نمیشد خوردن این قورباغه هه رو عقب انداخت. با خودم فکرکرده بودم که خوبه، دیشب احیا بوده و ساعت کاری ادارات رو یک ساعت عقب کشیدن پس بانکها باید خلوت تر باشه. صبح زود از خونه اومدم بیرون و با خوش خیالی رفتم بانک ملت. ساعت 7:45 دم بانک بودم! ( خوب هرکی که منو بشناسه، الان شاخ هایی به اندازه درخت رو سرش سبز میشه. ولی باور کنین خودم بودم) دیدم بانک بسته است و رو درش یه تابلوی تعطیل زده. گفتم حتما از 8 میان سر کار ولی 8 هم شد و کسی نیومد. چند تا خیابون اون طرف تر یه بانک دیگه دیده بودم ؛ گفتم بیشتر از این معطل نشم !!!- که یه روز هم که از خونه زود اومدم بیرون به موقع برسم شرکت- اما زهی خیال باطل

خلاصه رفتم اون یکی بانکه که دیدم اعلامیه زده که در ماه مبارک رمضان ساعت کاری از 8:30 شروع میشه. یه لعنتی به شانس خودم فرستادم ولی سعی کردم روحیه رو خفظ کنم و به کار بعدیم برسم تا 8:30 بشه.(حداقل دستش درد نکنه. اعلامیه رو زده بود) یه کاری هم تو یکی از این صندوق های خصوصی داشتم. گفتم برم اونجا که تا برسم و کارم رو انجام بدم و برگردم ، این یکی بانکهای دولتی هم باز کردن. چشمتون روز بعد نبینه ساعت 8:10 رسیدم. دیدم اونجا هم بسته است و تازه 2 نفر هم تو خیابون تو نوبتن! رو در اونجا هم ساعت کاری 8:30 نوشته شده بود. دیگه دیدم چاره ای ندارم و باید صبر کنم. نشون به اون نشون که تا 8:45 دقیقه هم صبر کردیم (دیگه تعدادمون به 10 نفر رسیده بود) و خبری نشد که فهمیدیم بعله، به خاطر شب احیا بانکها از 9:30 باز میکنن
آخه من نمیدونم، حالا ما تلویزیون نداریم و اخبار گوش نمیکنیم. پس بقیه چرا متوجه نشده بودن؟ اصلا اعلام شده بود!؟
هیچی... بگذریم. دست از پا درازتر (و با دماغی سوخته) برگشتم شرکت تا ساعت 11 دوباره این پروسه رو از اول شروع کنم. این دفغع که رفتم بانک ملت و به سلامتی باز بود، سیستم جامشون قطع بود و جوابگو نبودن. دوباره رفتم همون صندوق مهر. یه 10 دقیقه نشسته بودم که یک از کارمندهای بانک ازم پرسید: خانوم دفترچه تون رو از همین شعبه گرفتین؟
نه -

پس برین همون شعبه چون سیستم مرکزی قطعه -
....

.شعبه مورد نظر : کارم ظرف 3 سوت انجام شد. نه بابا! باز هم جای شکرش باقیه
بانک ملت نزدیکترین شعبه به شعبه اصلی صندوق مهر، 1 ساعت بعد : آقا جام وصل شد؟

نه خانوم -
کی وصل میشه؟ -
معلوم نیست -
داشتم از بانک میرفتم بیرون که یه دفعه ملت با شادی داد میزنن: وصل شد، وصل شد
....
بعد نوبت بانک ملی بود. اون هم کجا؟ چهار راه ولیعصر
دیگه یعنی "پوووووف"!!! ساعت 1:30 رفتم تو بانک و 2:30 اومدم بیرون. تازه انصافا این آقایی که مسئول اون باجه ای بود که من تو صفش بودم ( چه جمله ای شد!) خیلی سریع کار میکرد
....

وقتی رسیدم شرکت (ساعت 11 رفتم و ساعت 3 برگشتم. چون این شعبه هایی هم که گفتم زیاد هم به هم نزدیک نبودن ها... هر کدوم اقلا یه کورس تاکسی رو میخواستن) انگار که کوه کنده باشم. دریغ از یک اپسیلون انرژی برای کار

این است سیستم نوین بانکداری الکترونیک ایران

از 20 نفر آدمی که تو هر صف بودن 10 نفر میخواستن قبض آب و برق پرداخت کنن. هی تو دلم غرغر میکردم ( بلند بلند که نمیشد غر بزنم؛ مردم از بس تو صف های طولانی بودن و عصبی شده بودن ، در جا سر از بدنم جدا میکردن) که چرا اینها رو اینترنتی پرداخت نمیکنن آخه؟ >:( --- فقط وقتی یاد جمله سیستم مرکزیمون قطعه! افتادم از خودم خنده ام گرفت که چه دل خوشی دارم من... پرداخت اینترنتی

!!!

2008-09-09T23:22:00.000+04:30

یکی از خوشی های این روزای ما این شده که عصرها تو خونه برای خودمون با چایی نعنایی و کیت کت جشن میگیریم... زنده باد شکلات

2008-09-09T16:20:00.000+04:30

چه لذتی داشت وقتی از اتاق دکتر اومدم بیرون و دیدیم میس کال تو افتاده که طاقت نیاورده بودی و زودتر زنگ زده بودی ببینی مشکلی هست یا نه. به جورایی ته دلم شکلاتی شد از این همه توجه و مهربونیت
مرسی که هستی. مرسی که پُرم میکنی از قرمز و نارنجی و لیمویی

2008-09-09T10:22:00.001+04:30

راستش رو بخوای وقتی دیدم اونجوری لابه لای بالش و لحاف غرق شدی و لیمویی رختخواب تسخیرت کرده ( جوری که آدم رو یاد این فیلم مهربونا میندازه) دلم نیومد بیدارت کنم. گذاشتم این فانتزی ادامه پیدا کنه. حالا هر چقدر هم که دیر شده باشه

2008-09-08T10:10:00.002+04:30

دیروز یاد اون آقاهه افتاده بودم که قبل از شروع دفاعیه ازمون پرسیده بود "دفاعیه کجا برگزار میشه" و ما هم به خیال اینکه یکی از بچه هاست خیلی بی حوصله جوابشو داده بودیم و راهمون رو کشیدیم و رفتیم. تازه بعدش تو جلسه که دیدیم کنار استادها نشسته فهمیدیم قضیه از چه قراره! یادته مرجی خانوم؟

چه خوبه آدمهایی که باهاشون خاطرات مشترک داری نزدیکت باشن. اونقدر نزدیک که تا یاد چیزی افتادی -هر چیزی، حتی یه مساله نه چندان غیرمعمول خبرش کنی و دوتایی با هم بگین و بگین و سیر هم نشین

2008-09-08T10:09:00.000+04:30

هیچ حواست هست که پاییز داره میاد؟

برگهای خشک تو خیابونها رو از الان میبینی؟

روشون هم میپری؟

2008-09-08T09:36:00.000+04:30

می دونی موگ موگ پسر گیبیلی گیبیلیه؟
!لایسنس داره

2008-09-06T15:45:00.000+04:30

;) دومیش مبارکه مهندس

2008-08-31T13:04:00.002+04:30

بعضی نامه‌ها هستند که کاغذی‌اند. از این نامه‌‌ها که دوستت برایت می‌فرستد. از چند محله آن ورتر خانه‌ات. از همان‌ها که برادرت می‌خندد به‌تان که، بدین من ببرم و بیارم نامه‌هاتونو، که پول پست ندین دست کم.از این نامه‌ها که یکی از حال و روزش برایت می‌نویسد، و تو در جواب از حال و روز خودت می‌نویسی. و دنیاتان قدر خود دنیا از هم سواست‌ها، اما برای تسکین می‌نویسید لابد. که انسان می‌نویسد تا فراموش کند

از این نامه‌ها که تو می نویسی، و تو می‌نویسی، و تو می‌نویسی، و او نمی‌نویسد، نمی‌نویسد، نمی‌نویسد، و تو دیگر نمی‌نویسی. از این نامه‌ها که برای هم‌خانه‌ات می‌نویسی. پدرت، مادرت، برادرت، عشق‌ات. صبح می‌بینی‌ش و ظهر می‌بینی‌ش و همه وقت می‌بینی‌ش، و باز برایش می‌نویسی، می‌گذاری جایی جلوی چشمش که ببیند. و هم را که می‌بینید، به روی هم نمی‌آورید.از این نامه‌ها که لابه‌لای آلبوم‌ها کشف‌شان می‌کنی. دختر دایی‌جان برای مامان نوشته، لابد همان سال‌ها که تازه ترک وطن کرده بود، همان سال‌ها که هنوز یادش مانده بود که مامان برایش مثل خواهر بزرگ‌تر بوده، همان سال‌ها که هنوز دلش برای خط فارسی تنگ می‌شده

بعضی نامه‌ها هستند که کاغذی نیستند. پیدا و ناپیدایند توی صندوقی که وجود ندارد هم حتی. دری ندارد که بازش کنی، که ناامیدانه دست بسایی توش، کورمال کورمال، بلکه دستت به کاغذی بخورد و ذوق کنی که لابد نامه، و بعدش آگهی از آب دربیاید، یا چه می‌دانم، قبض مالیات. انگار روی باد نوشته‌باشی‌شان. دقیق هستند ها، با تاریخ، با ساعت حتی، اما نیستند. می‌دانی که می‌شود به یک آن، به یک لمس دکمه دیلیت آی‌دی، یا فراموشی رمز ورود، همه را بدهی به باد

بعضی نامه‌ها هستند، که چون کاغذی نیستند، برای خواندشان مجبور نیستی گیرنده‌ی نامه را پیدا کنی، که هی فلانی، نامه‌های من را داری هنوز؟ می‌شود بدهی‌شان بخوانم باز؟ که خودم را پیدا کنم، که خودم را بشناسم، یا نشناسم باز؟ کافی‌ست که بروی سراغ سنت‌آیتمزت. می‌توانی حتی بفهمی که چی گفت که این‌ها را گفتی، یا این‌ها را که گفتم، چی گفت. می‌توانی آغازها را پیدا کنی، پایان‌ها را هم. می‌توانی همه‌ی لحظه‌های مشترک را، دانه دانه سرچ کنی، موتور جستجو می‌تواند اسم شب‌تان را های‌لایت کند حتی. و بگوید اسمی را که اسم شب‌تان بود، چند بار، در چند نامه تکرار کردید

بعضی نامه‌ها، کاغذی باشند یا نباشند، فرقی ندارد. ماندنی‌اند. بعضی‌شان را یک ضرب می‌خوانی، مثل بهمن از کوه می آیند پایین، سهمگین، ترسناک، تلخ، اندوه‌بار. باید بگذاری که از بار اندوهت کم شود کمی، تا بتوانی باز بخوانی‌شان، بلکه اصلا بتوانی تصمیم بگیری که در جواب چیزی بنویسی یا نه، نه این‌که حالا باید چه بنویسی

بعضی نامه‌ها را هم باز، یک ضرب می‌خوانی، هول‌هولکی، با شوق. و هیچ نمی‌فهمی ازشان انگار. باید بگذاری‌شان کنار، باید ستاره‌ی کنارشان را روشن کنی، و بروی جایی بنشینی، موسیقی ِ جانی گوش کنی، سکوت کنی، فکر کنی، یا بروی پیش مامان و بابا، یا با همکارهایت چرت و پرت بگویی، الکی بخندی، تلویزیون نگاه کنی، بعد برگردی. باز بخوانی. باز بخوانی. ذره ذره، دوباره و چندباره مزه‌اش کنی، و بعد، قلم به دست بگیری، انگشت‌هایت را چند لحظه بالای کیبورد نگه داری، و بنویسی، هی پاک کنی و هی بنویسی

بعضی نامه‌ها هست اما، که چه خودت نوشته‌باشی، چه دیگری، طاقت نداری که بروی سراغ‌شان. حتی طاقت این‌که پیدا کنی و دیلیت‌شان کنی. یا از میان دفتر و دستکت بکشی‌شان بیرون، بریزی‌شان دور، بسوزانی‌شان.بعضی‌ نامه‌ها را کاش، ننوشته بودی هیچ‌وقت، ننوشته بود هیچ وقت. کاش صبور بودی، بیش از این، کاش وقتی کلمه‌ها، مثل آوار، مثل سیل مصیبت‌بار، ریخته بودند روی سرت، وقتی فقط تو بودی و کلماتت، و هیچ کس نبود، وقتی می‌دانستی که نامه‌ی رفته و رسیده، مثل همه‌ی رفته‌ها و رسیده‌ها، برنمی‌گردد هیچ‌وقت، وقتی می‌دانستی که بارها هم اگر دیلیت کنی و بسوزانی و برباد دهی، باز هم تویی و آن کلمه‌ها و آن نامه‌ها، آن لحظه‌ها که پرده کنار رفته، نقاب برداشته شده، خودت بودی، خودش بوده... کاش نمی‌نوشتی

2008-07-28T13:10:00.001+04:30

بعضی وقتا دیدین آدم در حال مواخذه شدن راجع به چیزیه که میدونه تقصیرش نیست ولی نمی تونه ثابت کنه. هی به هر دری میزنه ، درِ بسته است . دیگه میبینه که کم کم مجبوره قبول کنه مسئولیته رو. ولی یهو تو آخرین لحظه یه راه در رو پیدا میشه که حتی به فکرش هم نیافتاده بود... آخ که چقدر من این راههای دررو رو دوست دارم- به قول آیدا شدیدلی

;) شوالیه جان قضیه اون نامه هه رو که یادته!؟

2008-07-28T13:08:00.000+04:30

.به سرم زده برم کردستان گردی. تعداد متنابهی عکس دیدم، همشون هم مبهوت کننده و بی نظیر

!سوال اساسی اینه که وسط این همه بدو بدو کی بریم

2008-07-28T13:06:00.000+04:30

برنامه این چند روزه ما هم اینه که هی میریم عروسی های مختلف و بقیه مراسم مربوطه. چه خبر شده!؟
:) همیشه به خوشی

2008-07-06T10:21:00.001+04:30

... یک شنبه ، دوشنبه ، سه شنبه ، چهارشنبه

<پنج شنبه>

2008-06-18T09:18:00.003+04:30

این پست بلوط رو خوندید؟ من دقیقا دقیقا همین حس ها رو نسبت به روبرتو باجو داشتم. یعنی دیگه تا مدتهای مدید یه زندگی من بود و یه روبرتو باجو. واقعا نفسم بالا نمی اومد وقتی ایتالیا اون سالها بازی داشت. سر اون پنالتی کذایی که یه مدت زندگیم رسماً تعطیل شده بود
هیچ دیواری از خونه-مون سالم نمونده بود. همه جا یا رنگ دیوار تیکه تیکه کنده شده بود به خاطر تقریبا یه رول چسب نواری که برای هر پوستر مصرف میکردم تا یه وقت خدایی نکرده یه گوشه-اش از دیوار جدا نشه و مورد توهین قرار نگیره یا هم اینکه دیوار سوراخ سوراخ بود به خاطر وقتهایی که چسب در دسترس نبود و من دور از چشم مامان با منگنه می افتادم به جون در و دیوار و پوسترهایی که اگه نگم هر روز، دیگه حداقل هفته ای یک بار خریدنشون جز لاینفک زندگیم بود. - در و دیوار خونه هنوز هم همون جوری مونده. همیشه فکر میکنم اگه خونه رو رنگ بزنیم همه این خاطره ها هم باهاش پاک میشه؟
این ماجرا ها که میگم مال چند روز و چند ماه نیست ها. تقزیبا از جام 90 شروع شده بود و تا زمانی که روبرتو باجو بازی میکرد ادامه داشت. الان هم با وجود اینکه تقریبا دو سوم اون پوسترها وعکس ها نمیدونم چی شدن و چجوری محو شدن... : دی (شاید مادر خانومی بدونه!)، اگه کسی در کمد رو باز کنه، هنوز آثارش مشهوده

:) چه روزهای رنگی تب داری بود روزهای جام جهانی و جام ملتها. چه همه یادش به خیر

2008-06-13T21:30:00.000+04:30

.بعضی وقتها دردم میاد وقتی بهم میگی کول
.بعضی وقتها من هم فکر میکنم تو کولی ولی بهت نمیگم که دردت نیاد
بعضی وقتها فکر میکنم نباید اینقدر زیاد به فکر درد اومدن تو باشم... ولی نمیشه. نمیدونم چرا !؟

2008-06-11T10:55:00.002+04:30

.دلم یه زندگی فانتزی میخواد
از اون زندگی ها که کفه هیجان توش سنگینتر از سکونه ولی در عین حال آرامش هم داره. از این زندگی ها که روزهاش پر از هیاهو ِ. پر از ماجرای جالب. و شبهاش آرومه و یه عالمه لحظه های خوبِ به یاد موندنی داره
زندگی هایی که امروز و فرداش با هم فرق داره. رنگی رنگیه و رنگهاش ، هم براقند و هم مات. ولی به هر حال رنگند؛ نه سیاه، نه سفید و نه حتی خاکستری. یه جورایی دلم طیف میخواد. طیف رنگی بزرگی که برای هر لحظه ام، چه خوب و چه بد، یه رنگی توش وجود داشته باشه. غنی باشه... بی رنگی اذیتم میکنه
دیدی یه وقتهایی هست که میری رستوران و دوست داری منوی غذا هی کش بیاد و تو به تهش نرسی. پر از اسمهایی جور واجور باشه که اصلا ندونی چی هستن. دیدی اینجور وقتها هیجان انتخاب غذا برات مهمتر ازمزه خود غذاست؟... برعکس؛ یه وقتهایی هم هست که فقط دوست داری بری یه کافی شاپ آشنا که منوش رو بشناسی و بدونی هر کدوم از اون چیزهایی که توش نوشته دقیقا چی-اند و چه مزه ای دارن تا بتونی با آرمش انتخاب کنی و از انتخابت هم مطمئن باشی... دوست دارم زندگی هم اینجوری باشه. دو رویه، دو وجهی

بدم هم نمیآد اگه یه دکمه داشته باشه که بنا به حس و حال خودم، رو هر طرفی که خواستم سوئیچ کنم : دی ***

اصلا میدونی چیه ؟ دلم سفر میخواد. کوتاه یا بلندش رو نمی دونم. یعنی هنوز نمی دونم ونمی تونم بین داشته ها و نداشته هام یکی رو انتخاب کنم؛ از از دست دادن اون یکی میترسم

2008-06-09T12:06:00.002+04:30

...راستی بالاخره 20 تیر قطعی شد. دیروز

;) ولی چی گذشت تا قطعی شدها!!! همیشه یادمون میمونه، مگه نه همی؟

2008-06-09T12:05:00.000+04:30

الی قلی خانوم پنج شنبه میره و من فقط و فقط یک بار دیدمش و نمی دونم که باز هم فرصتی برای با هم بودن پیدا میکنیم یا نه ولی گله ای ندارم. با همون یکبار هم کلی انرژی گرفتم و پر شدم. از تموم هم فکری ها و تله پاتی هامون؛ از تموم حرفهای قدیمی و تازه ای که با هم زدیم. از اینکه دوباره دیدم این فاصله طولانی زمانی و جغرافیایی هنوز نتونسته از هم دورمون کنه. فکرامونو، باورامونو و دلبستگی هامونو
هنوز وقتی نگاهش میکنم همون دخترک دوست د اشتنی گذشته هاست که صاف و ساده است. که میشه باهاش راحت بود. میشه باهاش حرف زد، حرف از هر چی که دلت میخواد بدون ترس از نفهمیدن و نفهمیده شدن
با هم بودنمون کم بود این دفعه، حتی کمتر از پارسال و باز هم مثل پارسال هیچ لحظه دو نفریی نداشتیم ولی خوب بود، گرم بود و مهربون بود این چند روزی که میدونستم دوستم همین کنارهاست. همین دور و برها
تلفنی حرف زدن هم حال خودش رو داشت. حرف زدن هرچقدر که دلت میخواد بدون نگرانی از نرسیدن یا دیر رسیدن صدا. بدون اینکه لازم باشه وقتی داری از هیجان میترکی، خودتو آروم کنی و صبر کنی حرفش کاملا تموم شه تا یه وقتی صدا رو صدا نیفته ؛ که باعث نشی حتی یک کلمه از حرفها نشنیده بمونه و در عوضش اینقدر گوشی تلفن رو تو دستت فشار بدی که انگشتات بی حس بشن. همینها باعث میشه از تلفن راه دور متنفر باشم چون دوری فاصله ها رو به رخ آدم میکشه و هی بهت یادآوری میکنه - هر چقدر هم که خودت رو گول زده باشی

2008-06-03T16:00:00.001+04:30

در راستای رفیق بازی های عقب افتاده، بعد از یک سال به مهبد زنگ زدم و چاق سلامتی کردیم. چند بار با مونا حرف زدم و قرار شد همدیگه رو بعد از 2 سال ببینیم. همین طور مرجی
ولی خودمونیم، یه روزی هیچ کدوم باورمون نمیشد هممون اینقدر از هم دور بیفتیم که با فاصله های زمانی سال به سال همدیگه رو ببینیم یا حتی با هم حرف بزنیم. چی شد اون روزا؟ یا شاید بهتره بگم ما چی شدیم!؟

2008-06-02T16:55:00.001+04:30

چهارشنبه هفته پیش تولد دوست شوالیه بود و ما هم مثل هر سال کمبود وقت رو بهانه کرده بودیم و تا امروز براش کادو نخریده بودیم. امروز دیگه رسما خجالت کشیدیم و چون شوالیه جان، خودش درگیر بود، من پا شدم رفتم دنبال کادو . البته تقریبا میدونستیم چی میخوایم بخریم. لیست کتابهای درخواستی دوست جان رو به هر ترفندی شده بود ازش گرفته بودیم و از کل ماجرا فقط مونده بود خریدارشون
دوستان گرامی، جاتون خالی؛ لیست رو برداشتم و رفتم نشر چشمه ( بدون اینکه مرخصی بگیرم : دی ) بیشتر کتابها رو خریدم و به اسم محمد بیچاره کلی برای خودم تفریحات سالم انجام دادم. به نظرم هیچ چی بیشتر از گشتن تو یک کتاب فروشی خوب برای من خوشحال کننده تر نیست؛ اون هم بعد از این همه وقت کتابگردی نکردن. امروز دوباره لذتش رو کشف کردم. یادم رفته بود
و در راستای یادآوری روزهای خوب گذشته : بازم یادته دوستی قلی جان ؟! : دی

2008-05-31T14:00:00.001+04:30

دوستی قلی خانوم اومده و من بعد از 10 روز فقط یک بار دیدمش. 10 روز دیگه هم میره :( آدم به کی بگه دردش رو! این یکی واقعا درده-ها. از اون دردها که به کسی نمیتونی بگی چون حس میکنی اون جوری که باید، نمیفهمه. از اون دردها که موندگاره تا ماهها و شایدم تا سال بعد که دوباره برگرده... و بدترش میدونی چیه ؟ این که میدونی سال بعد و سالهای بعدترش هم همینه
...اینجاست ولی نیست. دلم تنگه

2008-05-17T15:39:00.000+04:30

پنج شنبه امتحان دارم و هیچی هم نخوندم. یعنی به نظرم خوندن نمیخواد که . هرچی از قبل بلد بودم و در طول ترم یاد گرفتم رو مینویسم دیگه! نه؟ (درستی یا نادرستی فرضیه ام تا چند روز دیگه معلوم میشه البته)

ولی اینقدر چشمم از بچه های دانشکدمون ترسیده که هنوزم خاطره اش دست از سرم برنمیداره. تا سرحد ممکن (که مرگ باشه) درس میخوندن و کتاب رو قورت میدادن. (البته الان اذعان میکنم که کار درستی میکردن و اصولا آدم میره دانشگاه برای درس خوندن! که متاسفانه من اینو دیر فهمیدم ،یعنی وقتی که دو ترم مونده بود تموم شه و خوب دیگه دیر بود) حالا اون که تموم شد و رفت و من هم همه جا سعی میکنم این معدل درخشانم رو از انظار عمومی یه جوری قایم کنم. ولی حالا چی؟ به نظر شما این امتحانه واقعا درس خوندن میخواد؟؟؟؟ من که اینطور فکر نمیکنم. : دی
... یکی من رو از دست این 1500 صفحه نجات بده

2008-05-06T12:48:00.000+04:30

نگاه کن تمام آسمان من

.... پر از شهاب میشود

2008-05-06T11:35:00.000+04:30

این گوگل ریدر هم خوبه و هم بد . خوبیش اینه که تو وقت خیلی صرفه جویی میکنه ( حالا نه که من در حال آپولو هوا کردنم و حتی 1 ثانیه هم وقت اضافی ندارم! :) ) و آدم میفهمه کیا آپ دیت کردن و یه راست میره سراغ همونا. ولی خوب بدیش هم اینه که دیگه آدم فقط متن رو میبینه و از حال و هوای وبلاگه خبری نیست
اینه که برای بعضی از وبلاگ های خاص گوگل ریدر ( یا به قول آیدا- گودر ) به درد نمیخوره
...یه جورایی رنگ نداره

2008-05-05T11:23:00.000+04:30

داشتم آیدا میخوندم؛ یه دفعه هی هی دلم خواست برم نمایشگاه کتاب با دوستای قدیمیم. مثل اون موقع ها که با دوستی قلی خانوم میرفتیم از صبخ تا عصر و کلی برا خودمون زندگی میکردیم. یادمه اون موقع ها نمایشگاه مطبوعات هم بود. الان هم هست؟
از وقتی پای ثابت کارهای فرهنگیم رفته دیگه نه از نمایشگاه کتاب رفتنهای طولانی خبری هست و نه از سینما و تئاتر و نه حتی از انقلاب گردیهای دوست داشتنیمون.خلاصه که بازارمون کساد شده

راستی دوستی قلی جان یادته اون سال رو که با فرناز رفتیم نمایشگاه؟ نوشابه خوردنش یادته؟ !!! :)) یا اون سالی که مریم آبله مرغون گرفته بود؛ یادته انتشارات روشنگران ؟

دوستی قلی خانوم 2 هفته دیگه داره میاد و حدودا 20 روز میمونه. کلی تا دلم براش تنگ شده. با اینکه میدونم تو این سه چهار باری که اومده نشده اونقدر که میخواستم ببینمش و دوباره دوقلو های افسانه ای بشیم، ولی همینشم برام غنیمته

این نوستالوژی ها هم بعضی وقتا رسماً آدم رو از کار و زندگی میندازه ها... حالا دیگه من تا شب همینم

راستی مرجی خانوم تو هم که اون سال نمایشگاه کتاب رفتنمون رو با کلی بار و بنه یادتِ ! : دی

2008-05-01T10:21:00.000+04:30

.دیگه نوشتنم نمیاد
این صفحه بلاگ اسپات هم دیگه تقریبا به ندرت برام باز میشه؛ شاید یکی از دلایل ننوشتنم هم همین باشه، هر موقع اراده کردم بنویسم و تو مودش بودم باز نشد ، من هم بی خیال شدم
الان هم داشتم واسه خودم به این ور اون ور سر میزم دیدم چه همه همه نوشتن. من هم دلم خواست. فکر کردم ایندفعه دیگه اول نمیرم سراغ بلاگ اسپات. میرم تو ورد برای خودم تایپ میکنم، بعد میرم سراغش که اگه هم باز نشد حداقل واسه خودم یه چیزی نوشته باشم

2008-04-17T14:42:00.002+04:30

bi khiale post e jadid.....

chera neveshte haye inja ro inghadr doost daram?

2008-04-05T15:40:00.001+04:30

نمی‌دونم دیگه دارم دل‌تنگ‌ت نمی‌شم یا آدابِ دل‌تنگیم فرق کرده.شاید هم وقتی به حرفات فکر می‌کنم، برای یک طرفه دوست داشتن و دل‌تنگ بودن خسته‌م. به راهی که اومدیم نگاه می‌کنم، می‌بینم فقط من بودم که راه‌ها رو باز کردم،- تا جایی که بلدش بودم- سنگ‌های بزرگ رو در آوردم تا تو راحت‌تر کنارم بیای و اذیت نشی، اما تو هر بار فقط از من عبور کردی. حتی وقتی سنگ‌های کوچیک‌تر وسط راهمون سبز شدن، تو فقط از روشون پریدی و

این روزها، دل‌م تنگِ تو که می شه- نبودن‌ت رو بهونه می‌گیره- واسه چند دقیقه‌یی زل می‌زنه به راهی که اومدیم. بعدش آروم از کنارت رد می‌شه – نه، هنوز نمی‌تونم بشکنم‌ت- حواسِ خودش رو پرت می‌کنه تا گیرِ قدمت‌ِ رابطه‌اش نمونه و

مبارکه

2008-04-05T14:17:00.003+04:30

.سال نو با 17 روز تاخیر مبارک باشه

.تولد مادر همسر جان با 6 روز تاخیر مبارک باشه

.تولد خواهری جون با 5 روز تاخیر مبارک باشه

.تولد فردای خودم هم با یک روز تعجیل مبارک باشه

از اونجاییکه دسترسی من به این صفحه بگیر نگیر داره مجبورم وقایع اتفاقیه رو با تاخیر و تعجیل به اطلاع همگانی برسونم. شرمنده

2008-03-11T13:50:00.000+03:30

ای بابا، این آخر سالی چرا اینقدر شلوغ پلوغ شد همه چی؟ من کجام؟ تو کجایی؟ اصلا اینجا کجاست؟ گاهی دیگه یادمون میره صبح که چشممون رو باز میکنیم کجاییم و قراره چه صحنه ای رو ببینیم

2008-03-07T13:49:00.000+03:30

چه دانستم که این رویا مرا زین سان کند مجنون
دلم را دوزخی سازد دو چشمم را کند جیحون
چه دانستم که سیلابی مرا با خویش برباید
چو کشتی ام در اندازد میان قلزم پر خون
نهنگی هم برآرد سر، خورد آن آب دریا را
چنان دریای بی پایان شود بی آب چون هامون

2008-03-01T13:44:00.000+03:30

در کنار خطوط سیم پیام
خارج از ده دو کاج روییدند
سالیان دراز رهگذران
آندو را چون دو دوست میدیدند
روزی از روزهای پاییزی
زیر رگبار و تازیانه باد
یکی از کاجها به خود لرزید
خم شد و روی دیگری افتاد
گفت ای آشنا ببخش مرا
خوب در حال من تامل کن
ریشه هایم ز خاک بیرون است
چند روزی مرا تحمل کن
کاج همسایه گفت با تندی
مردم آزار از تو بیزارم
دور شو دست از سرم بردار
من کجا طاقت تو را دارم

.
....
یادتونه این شعره رو؟ کلاس چندم میخوندیم؟
یه عاملی چند روز پیش باعث شد من خیلی تصادفی یاد این شعر بیفتم. اولش حتی ماجراش به سختی یادم میومد ولی از روی یه کَل کَل بازی که خودم در خودم تقویتش کردم!!! اینقدر هی شعر رو از اول خوندم تا تمام مصرع هاش یکی یکی و به کندی یادم اومد. ولی آخرش که تموم شد و دیدم همش یادم ا ومده خیلی احساس خوبی پیدا کردم. البته دو مصرع آخرش رو تقلب کردم. دو نقطه دی

واقعاً حافظه آدم چیز عجیبیه. از اولین باری که این شعر رو خوندم، تقریبا 18و19 سال میگذره. بدون اینکه این وسطا بهش بربخورم. یادآوریش بعد اینهمه مدت خیلی برام جالب بود. کلی کیف کردم

:) شما هم امتحان کنین

2008-02-13T14:20:00.001+03:30

ای دل غمدیده حالت به شود، دل بد مکن
وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

این بیت هیچ ربطی به حال من نداره، ولی نمیدونم چرا دلم خواست اینجا بنویسمش. اشکالی که نداره، نه؟

2008-02-13T14:18:00.001+03:30

:* راستی یکی از دوست جونا دکترا قبول شده، مبارکه هزارتا هزارتا

2008-02-13T14:15:00.002+03:30

میدونی اینکه نوشته های آدم پر از سه نقطه میشه ، نشونه چیه؟
!اینکه دیگه حتی حوصله نداری خودت رو برای خودت هم توضیح بدی، چه برسه به بقیه

2008-02-13T14:14:00.000+03:30

یک هفته بدی رو گذروندم، بد بد بد... ولی حالا خوبم و ملالی نیست جز دوری از خودم

اگه یکَم ، فقط یکَم بیخیال بودم همه چی رو به راه بود

یکی منو ببره کارهای عقب افتاده-م رو انجام بده، خودم که فقط بلدم حرص بخورم و به خودم فحش بدم و از خودم ناامید بشم و ولی بازهم همونجوری چسبیده به زمین بمونم و... و به چرخیدن در این دور تسلسل آمیز ادامه بدم
یکی منو بکشه بیرون، بزنه پس گردنم و بگه دنیا داره به راه خودش میره، تو داری جا میمونی ، داری تبدیل میشه به یه آدم عادی، معمولی ، زمینی
پس کجان اون بالهای آرزوهای رنگی رنگی؟
اگه تکون نخوری، چند سال دیگه وضع از اینی هم که هست ناجورتر میشه ها... از ما گفتن بود ، از خودمون هم نشنیدن

2008-01-30T19:33:00.000+03:30

:آفتاب را گفتم

باکی از غروب ندارم"

خورشیدِ من

". از سوی دیگری می تابد

2008-01-30T19:30:00.002+03:30

.از همه این پستها بو-های خوبی به مشام نمیرسه به گمونم

! و چراش رو خودم هم نمیدونم

2008-01-30T19:30:00.001+03:30

.هوم، چقدر دلم خواست الان تلویزیون کارتون اسکروچ میداد

2008-01-30T19:28:00.000+03:30

میدونی چی دلم میخواد؟ یه استخر پر از شکلات مایع غلیظ؛ دلم میخواد شیرجه بزنم توش و همه بدنم شکلاتی بشه
اونقدر که سرم رو فرو کنم توش و شکلات قل قل از گوشام بزنه بیرون
بعدش دیگه میدونی چی دلم میخواد؟ از این ریتر اسپرتهای بیسکوئیتی که کل بارش رو بگیرم دستم و از اون گازهای گنده بزنم که لپ هام باد کنه موفع جویدنش
تازه این خیارشور ریزها هم با چیپس و ماست خوشمزه میشه ها
حالا که فکرشو میکنم میبینم یکشنبه، قبل از اینکه برم ماموریت تو کابینت چندتا از این مانچی تند و آتشین ها بود. یعنی هنوزم باید باشه.... خوب حالا از اونا هم دلم میخواد دیگه
.
.
.
میدونی چی شده که همه اینا هی هی میاد جلوی چشمم؟ از دیروز تصمیم گرفته-م هله هوله خوری رو یه مدتی ترک کنم
:D بهتره تا تمام خوراکی های دنیا جلوم به صف نشدن برم

فقط یه چیز دیگه.... تا حالا دیجستیو رو فرو کردی تو نوتلا ؟ اگه این کار رو کردی حتما میدونی که تا وقتی کل بسته-ش رو تموم نکرده باشی ، نمیتونی صحنه رو ترک کنی

2008-01-30T19:26:00.000+03:30

به راه پر ستاره میکشانیم

فراتر از ستاره مینشانیم

...

2008-01-23T21:23:00.000+03:30

همیشه فکر میکنیم برای دیدن همدیگه وقت داریم
همیشه فکر میکنیم تو این لحظه کارهای مهمتری هست برای انجام دادن
!کارهایی که ... چمیدونم اصلا

کاش هیچ وقت حسرت این روزها رو نخوریم، روزهای با هم بودن

2008-01-23T14:00:00.000+03:30

.عجیبه، هم عجیب و هم ساده

.آدم به همه چی عادت میکنه، به همه چی ... فقط زمان میخواد؛ زمانی که شاید خیلی هم طولانی نباشه

عجیب نیست؟

2008-01-20T14:13:00.000+03:30

بعد از آنهمه خالی بودن جای دستانت در دستم

سه روزِ پر از تو را زندگی کردم

کاش این مردم دانه های دلشان پیدا بود

2008-01-16T09:10:00.000+03:30

.چند روز پیش یه چیزایی شنیدم که فهمیدم وقت بزرگ شدنمه.هر چند دوست نداشته باشمش
اینکه چه بخوام چه نخوام این مرحله جدیدی از زندگیه و یه آدمهایی قرار تو یه موقعیتهایی روم حساب کنن، درباره –م قضاوت کنن و قضاوتهاشون رو به هم منتقل کنن
حالا اگه قراره این آدمها من رو به عنوان یه آدم بالغ بشناسن وقتشه حداقل تو رفتار ظاهریم تغییراتی بدم. وقتشه نیمه بالغ وجودم رو بیشتر از اون یکی نیمه کودک ظاهر کنم. بعضی وقتا بلوغ به این معناست که آدم احساسش رو کنترل شده بروز بده
همشه فکر میکردم شادی ها رو باید نشون داد، علاقه ها رو ، هیجانها رو باید نشون داد، یعنی اگه نشون ندی انگار یه جور در حقشون خیانت کرده باشی و اونوقت دیگه شاید به سراغت نیان. به خاطرهمین خوشحالی یا رضایتم رو از کوچکترین حرف یا رفتار طرف مقابل تو بوغ کرنا میکنم و خودم از هم از اگزجریت کردن این لحظه های رنگی زندگی خوشحال میشم. جایی که ممکنه یه لبخند کوچیک کافی باشه ، یه لبخند گنده و گَل و گشاد تحویل طرف مقابل میدم و برای تایید کارهاشون به جای استفاده از کلمه های کوتا ه و خشک و خالی، از جمله های دراز استفاده میکنم
ولی انگار یه وقتایی اینجور برخوردهای آدم بازتاب خوبی برای خودش نداره. بعضی وقتا حس میکنم با این رفتار اونقدر به طرف مقابل اعتماد به نفس میدم که از اون اعتماد به نفسه علیه خودم استفاده میکنه که : حالا که اینقدر با تصمیم من موافقی حتما یه موضوع دیگه ای تو کاره!!!! .... تا بیای به طرف بفهمونی بابا زیاده روی من در تایید حرف تو جزئی از شخصیت منه، هیچ دلیل دیگه ای نداره به خدا. من اصولا خوشحالی هام رو گنده نشون میدم، تو به خودت نگیر و برداشتهای عجیب نکن
خلاصه دارم به این نتیجه میرسم که آخرش باید این قواعد بزرگونه بازی کردن رو یاد بگیرم. یه کم سیاستمدارانه

2008-01-14T20:16:00.000+03:30

هر رابطه ای برای اینکه به بلوغ برسه زمان نیاز داره. مدت این زمان هم بستگی به این داره که آدمهای رابطه چقدر به هم شبیه باشن یا چقدر از هم درک درستی داشته باشن. ممکنه چند ماه تا چند سال طول بکشه
تو این مدت آدمها دوستی میکنن، دعوا میکنن، هزار بار قهر و آشتی میکنن تا اینکه زیر بم همدیگه دستشون میآد
تو این گیر و دار یا دو نفر اونقدر با هم مچ میشن که قضاوت کردن راجع به هم رو میذارن کنار و همدیگه رو همونطور که هستن قبول میکنن. بدون اینکه از رفتارهای همدیگه برداشت های عجیب و غریب کنن
یا اینکه آدمها رابطشون رو بر اساس یه سری قاعده و قانون نانوشته میسازن و در طول رابطه سعی میکنن حریم همدیگه رو رعایت کنن؛ یادشون میمونه که خط قرمز های همدیگه رو رد نکنن
بعضی وقتها هم کار به اینجاها نمیکشه و رابطه در حد یه سلام و احوالپرسی گاه به گاه میمونه و هر کسی کار خودش بار خودش آتیش به انبار خودش میشه
یا بازم نه، تو بعضی رابطه ها آدمها بعد یه مدت خیلی متمدنانه به این نتیجه میرسن که کلا اگه هیچ رابطه ای بینشون نباشه، راحت ترن و شما رو به خیر و ما رو به سلامت
تو همه این حالتها زمانه که آدمها رو متوجه نوع رابطه و جایگاهشون تو رابطه میکنه. حالا بعضی ها مثل من، که یا تو برقراری رابطه زیادی هولن یا زیادی خوش بین، هی سعی میکنن تا جایی که میشه این زمان رو کوتاه کنن و یادشون نمی مونه که بابا کوتاه شدن این زمان فقط باعث میشه زوایای درونی آدمهای درگیرِ رابطه پنهان بمونه و اونوقته که وقتی هنوز طرف مقابل داره تو رو محک میزنه، تو تموم گوشه های پنهان روحت رو براش رو میکنی
در مورد من این عریان کردن روح برای آدمهای غریبه به ظاهر آشنا ، هر از گاهی باعث ترک خوردنم میشه که دیگه بند زدنش هم به این سادگیها نیست
حالا کو آدمی که عبرت بگیره؟!!! صد بار دیگه هم بشه بازم همینه که هست

2008-01-13T21:29:00.000+03:30

Khob man alan hey neveshtanam miyad vali font e farsi nadaram ke :(

2008-01-08T16:38:00.000+03:30

دلم میخواد نری

دلم میخواد پروازها تا شنبه کنسل بشن

دلم میخواد تو هوای برفی تا ته دنیا بریم

دلم میخواد آخر هفته با هم باشیم

دلم همه اینا رو میخواست، ولی همه چی که به دل من نیست. هست؟ -

لوس نشو بچه، برو رد کارت -

2008-01-02T14:02:00.000+03:30

بدین وسیله اعلام میگردد شکلاتی شدن زندگی ربطی به برف زیبای امروزی ندارد و قضیه برمیگرده

:) به تغییرات درون قلعه ای

خوشحالم زیادتا

2008-01-02T09:22:00.000+03:30

اووووووه! چه برفی میاد، میدوستمش زیاد

به امید خدا قراره روزها دوباره قشنگ بشه، رنگ بگیره، شور بگیره
:) هوم ، شکلاتی میشود زندگی